Mikołaj Dubowicki

Микола Дубовицький

Transkrypcje nazwiska:

Mykola Dubovytskyi

Zawód / tytuł:

Żołnierz Armii URL, metalurg, profesor uczelni

Grupa społeczna:

inteligencja, wojskowi

Miejsce narodzin:

Mikuliczyn (k. Stanisławowa)

Data narodzin:

19.9.1903

Data śmierci:

23.2.1985

Czas pochówku:

po 1947

Dane związane z nagrobkiem

Tekst inskrypcji (brzmienie oryginalne):

MGR INŻ. MIKOŁAJ DUBOWICKI
PROFESOR AKADEMII
GÓRNICZO-HUTNICZEJ W KRAKOWIE
UR 13.IX.1903 ZM 23.II.1985

Rok powstania grobu:

Autor projektu:

Charakter grobu:

mogiła pojedyncza

Rodzaj grobu:

ziemny z krzyżem drewnianym

Opis elementów grobu:

Nagrobek składa się z dwóch elementów: steli z tablicą inskrypcyjną oraz dużej leżącej poziomo płyty nagrobnej.

Opis otoczenia grobu:

Nota biograficzna:

Mikołaj Dubowicki (ukr. Микола Дубовицький) – metalurg, profesor Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Ur. 19.09.1903 r. we wsi Mikuliczyn w pow. nadwórniańskim (koło Stanisławowa) na terenie Galicji. Brał udział w wyprawie kijowskiej w 1920 r. w składzie szkoły podchorążych (Спільна Юнацька Школа). Jego promocja na stopień chorążego odbyła się po zakończeniu walk w obozie internowania nr 10 w Kaliszu (razem z nim szlify oficerskie otrzymali Aleksy Stowbunenko, Wasyl Kryżaniwski, Serhij Łytwynenko, Iwan Pyłypczuk). Za sprawą pracującego w AGH w Krakowie prof. Iwana Feszczenki-Czopiwskiego, M. Dubowicki podjął studia w AGH. W 1929 r., po ukończeniu studiów Dubowicki pozostał w Krakowie i rozpoczął pracę w macierzystej uczelni, w której został zatrudniony jeszcze przed uzyskaniem dyplomu w 1928 r. jako asystent w Katedrze Matalurgii i Obróbki Technicznej. Od 1934 r., będąc już adiunktem, wykładał następujące przedmioty: stale specjalne, obróbka cieplna i wytrzymałość materiałów. Współpracował także z założonym przez prof. Iwana Feszczenkę-Czopiwskiego Funduszem Stypendialnym im. Symona Petlury przeznaczonym dla studiującej młodzieży ukraińskiej. W czasie okupacji pracował w macierzystym gmachu AG na Krzemionkach, gdzie władze okupacyjne urządziły w 1942 roku Zakład Badania Materiałów. Podczas okupacji współpracował także z polską konspiracją i tajnym nauczaniem. Po II wojnie światowej nadal pracował w AGH w Krakowie (na stanowisku adiunkta, w latach 1952-1954 jako zastępca profesora i prodziekan Wydziału Metalurgicznego). W 1954 r. współorganizował Wydział Odlewnictwa, w latach 1954-1958 był jego prodziekanem, następnie przez okres dwóch kadencji jego dziekanem. W międzyczasie w ramach tego wydziału utworzył Katedrę Metaloznawstwa i Obróbki Cieplnej Odlewów, którą kierował do 1973 r. Od 1969 r. – profesor zwyczajny. Odznaczony miedzy innymi: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz złotymi i srebrnymi odznakami honorowymi NOT i STOP Zmarł 23.02.1985 r. i został pochowany w grobie rodzinnym jego żony na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. W budynku Wydziału Odlewnictwa AGH – D-8 znajduje się tablica poświęcona prof. Mikołajowi Dubowickiemu. Odznaczony miedzy innymi: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi.

Źródło fot.: Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. [Z. 1], oprac. H. Sieński. Kraków 2018, s. 23.

Dane cmentarza:

Cmentarz Rakowicki w Krakowie

Województwo: Małopolskie

Powiat: Krakowski

Gmina: Kraków

Miejscowość: Kraków

Adres pocztowy: Rakowicka 26, 31-510 Kraków

Plan cmentarza

Numer Kwatery, numer alei i grobu:
Kwatera XXXV, rząd zach., miejsce 2 (N 50.076268; E 19.956279)

Opis cmentarza:

Najstarsza nekropolia Krakowa, założona w 1801-2 r. na terenie podmiejskiego wówczas folwarku Bosackiego, w związku z wydanym zakazem pochówków na dotychczas istniejących cmentarzach przykościelnych w obrębie miasta. Teren wykupiły od zakonu Karmelitów Bosych władze austriackie, a koszt urządzenia cmentarza pokryło miasto Kraków i okoliczne gminy. Pierwszy pogrzeb miał miejsce w styczniu 1803r. Apolonii z Lubowieckich Bursikowej, zmarłej 15 I 1803 r. osiemnastoletniej mężatki. Pierwotny grób Bursikowej nie przetrwał, jednak w 1865 r. odpisana została z niego inskrypcja. W styczniu 2003 r., gdy obchodzono 200-lecie założenia nekropolii, odtworzono ową płytę, której poświęcenia dokonał Franciszek Macharski. Nazwa cmentarza pochodzi od nazwy drogi (obecnie ulicy Rakowickiej) wiodącej do odległej o 2 km wsi Rakowice. Cmentarz Rakowicki był kilkakrotnie powiększany (w 1863, 1885 i 1933 r.), a w jego obręb włączono także założony w pobliżu w 1920 cmentarz (wojskowy). Najstarsza część Cmentarza Rakowickiego została rozplanowana w 1839 r. przez znanego architekta Karola Kremera, jako charakterystyczny plan bramy - symbol przejścia od doczesności do wieczności. W centralnym punkcie tego właśnie założenia wzniesiono w latach 1861-62 r. kaplicę (na miejscu wówczas istniejącej drewnianej) p.w. Zmartwychwstania Chrystusa Pana, ufundowaną, a później ofiarowaną miastu przez rodzinę bankierów krakowskich - Ludwika i Annę Helclów. Nekropolia jest miejscem pochówku krakowian, zarówno zwykłych obywateli miasta, jak i tych zasłużonych: twórców kultury, naukowców, przedstawicieli znanych rodów, działaczy niepodległościowych, politycznych i społecznych, uczestników ruchów niepodległościowych, powstań, obu wojen światowych i innych. Cmentarz Rakowicki jako pomnik kultury narodowej, miejsce spoczynku wielu zasłużonych osób, a także wartościowy zespół zabytków sztuki nagrobnej, został w 1976 r. decyzją Urzędu Miasta Krakowa wpisany do rejestru zabytków (nr rejestru A-584). Część nagrobków jest dziełem znanych architektów, m.in. Teofila Żebrawskiego, Feliksa Księżarskiego, Sławomira Odrzywolskiego, Jakuba Szczepkowskiego, a także rzeźbiarzy: Tadeusza Błotnickiego, Wacława Szymanowskiego, Karola Hukana i innych. Cmentarz zajmuje powierzchnię prawie 42,18ha, której znajduje się ok. 75 tys. grobów. Wojskowa część cmentarza przy ul. Prandoty została utworzona w 1920 r. na terenie dawnego placu ćwiczeń saperów jako prostokąt podzielony na 10 kwater. Pierwszymi chowanymi tu osobami byli zmarli w wyniku ran lub chorób żołnierze i oficerowie Wojska Polskiego i członkowie ich rodzin. Znajduje się tam m.in. pomnik żołnierzy Armii Kraków tu pochowanych. Pomnik odsłonięto w 1990 r., trzy lata później złożono przy nim 52 urny z ziemią z pól bitewnych Armii Kraków oraz z Katynia, Ostaszkowa i Miednoje. Odrębne kwatery mają tutaj żołnierze niemieccy. Krakowską młodzież, poległą w latach 1914-1920 upamiętnia pomnik wystawiony w 1926 r. Własną kwaterę mają także żołnierze Armii Czerwonej. Przeniesiono do niej w 1997 r. groby spod Barbakanu. Prostotą założenia wyróżnia się tutaj kwatera lotników brytyjskich. Miejscem najczęściej odwiedzanym jest grób rodziców papieża Jana Pawła II - Emilii z Kaczorowskich i Karola Wojtyły oraz brata papieża - Edmunda Wojtyły. Pobyty Jana Pawła II na Cmentarzu Rakowickim i jego modlitwę przy grobie najbliższych upamiętnia odsłonięty w dniu 9 kwietnia 2005 r. pomnik wykonany przez prof. Czesława Dźwigaja, zrealizowany staraniem ZCK. Pomnik został artystycznie odlany w brązie, przedstawia Jana Pawła II z dłońmi trzymającymi różaniec wspartymi na klęczniku. Cyt. za: https://www.zck-krakow.pl/13/graveyards/2/cmentarz_rakowicki

Źródła:

Kolańczuk A., Ukraińscy emigranci polityczni w życiu naukowym, kulturalnym, społecznym i gospodarczym w II RP, Przemyśl 2019, s. 117-118.
Konieczna E., Postaci AGH we wspomnieniach i anegdotach, Kraków 2008, s. 44-47.
Kronika 1951-2019: Wydział Odlewnictwa, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie, oprac. Z. Kulig, J. Cholawa, Kraków 2019, s. 119-120.
Kronika Wydziału Odlewnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej 1951-2011, oprac. Z. Kulig. Kraków 2011, s. 102-103.
Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949), oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 38-39.
Kto jest kim w Polsce 1984: informator biograficzny, red. zespół Lidia Becela, Warszawa 1984, s. 182.
Non omnis moriar…: groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. [Z. 1], oprac. H. Sieński. Kraków 2018, s. 23-24.
Słownik biograficzny techników polskich. Z. 1. Red. A. Jakubowska. Warszawa 1989, s. 37-38.
Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej, oprac. zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 72.
Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 621.