Mykoła Kowal-Medzweckyj

Микола Коваль-Медзвецький

Transkrypcje nazwiska:
Zawód / tytuł:

generał porucznik armii URL

Grupa społeczna:

wojskowi

Miejsce narodzin:

4.2.1868

Data narodzin:

Niżna Kropywna, obwód chmielnicki

Data śmierci:

10.9.1929

Czas pochówku:

1918 -1939

Dane związane z nagrobkiem

Tekst inskrypcji (brzmienie oryginalne):

ГЕНЕРАЛ-ПОРУЧНИК МИКОЛА КОВАЛЬ–МЕДЗВЕЦЬКИЙ 1868-1929

Tekst inskrypcji (tłumaczenie):

GENERAŁ-PORUCZNIK MYKOŁA KOWAL–MEDZWECKYJ 1868–1929

Rok powstania grobu:

Autor projektu:

Charakter grobu:

mogiła pojedyncza

Rodzaj grobu:

beton

Opis elementów grobu:

Betonowe obramowanie grobu oraz pionowy krzyż wojskowy z podstawą. Na krzyżu tabliczka z inskrypcją oraz tryzub z brązu.

Opis otoczenia grobu:

Nota biograficzna:

Generał porucznik armii URL. Urodził się w miejscowości Niżna Kropywna (okręg Chmielnicki) na Ukrainie. Ukończył gimnazjum w Żytomierzu, Junkierską Szkołę Piechoty w Moskwie (1890 r.), wydział geodezji Mikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. Od 1904 roku dowódca oddziału wojskowo-topograficznego w Sztabie Przyamurskiego Okręgu Wojskowego, a od 1910 r. jako pułkownik, był dowódcą Zarządu Geodezyjnego Sztabu Generalnego armii rosyjskiej. W następnym roku został mianowany szefem Szkoły Wojskowo-Topograficznej w Petersburgu, gdzie pracował do maja 1917 roku. Na początku grudnia 1913 r. awansowano go do stopnia generała-majora. Nagrodzony Orderem Św. Włodzimierza 3 stopnia (1913) oraz Orderem Rumuńskiej Korony (1917).
Brał aktywny udział w życiu społecznym i politycznym ukraińskiej Hromady w stolicy Rosji. W 1917 r. został wybrany członkiem komitetu wykonawczego ukraińskich oddziałów garnizonu Piotrogradzkiego. Jako jeden z pierwszych generałów – Ukraińców w armii rosyjskiej udał się do Kijowa i zaproponował swe usługi Ukraińskiej Centralnej Radzie. Został mianowany naczelnikiem Kijowskiej Wojskowej Stacji Topograficznej. W listopadzie 1917 roku objął stanowisko naczelnika Głównego Geodezyjnego Zarządu Sztabu Generalnego armii URL. W 1920 r. w randze generała-porucznika wybrany do Rady Wojskowej URL.
Gen. M. Kowal-Medźwiecki wykonywał specjalne misje rządu URL. Między innymi w maju 1920 roku przewodniczył komisji prowadzącej pertraktacje ze stroną polską na temat losów rozbrojonych brygad Czerwonej Ukraińskiej Armii Halickiej (CzUHA).
Po przybyciu do Polski pracował w Ukraińskiej Sekcji Wojskowej w Warszawie (wrzesień-październik 1920). W latach 1921-1922 był członkiem rządu w Centrum Państwowym URL w Tarnowie. W 1922 roku przyjął propozycję rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego objęcia posady kierownika Stacji Astronomiczno-Obserwacyjnej.
W 1923 roku wraz z przewodniczącym Radu Republiki Iwanem Feszczenko-Czopiwskim przyjmował ostatnią defiladę zgrupowanych w Łobzowie i Bronowicach pod Krakowem żołnierzy armii URL z Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Lekkiej gen. Ołeksy Ałmazowa.
Pod koniec życia pracował w Głównym Urzędzie Miar i Wag w Warszawie. Opracował m.in. Czterowahadłowy przyrząd Sterneck’a do pomiaru przyspieszenia siły ciężkości (1928) i Komparator geodezyjny (1929). Prowadził naukowe obserwacje grawimetryczne w Warszawie, Gdyni i Kartuzach.

Dane cmentarza:

Cmentarz prawosławny na Woli w Warszawie

Województwo: Mazowieckie

Powiat: miasto na prawach powiatu

Gmina: m. st. Warszawa, dzielnica Wola

Adres pocztowy: ul. Wolska 138/140, 01-126 Warszawa

Plan cmentarza

Numer Kwatery, numer alei i grobu:
Kw. 36 – 6 – 29

Opis cmentarza:

Cmentarz prawosławny w Warszawie (ul. Wolska 138/140) to główna nekropolia prawosławna w stolicy Polski. Swym kształtem przypomina prostokąt ulokowany między ulicami: Wolską, Redutową, Pustola i Elekcyjną. Teren cmentarza w momencie jego założenia został podzielony na cztery części (potem dodano piątą), co pozwoliło zorganizować pochówki według hierarchii społecznej zmarłego. Współczesna powierzchnia obiektu to ok. 13,3 ha. Więcej: https://ukrainskanekropolia.org/cmentarz-prawoslawny-na-warszawskiej-woli/

Źródła:

R. Szagała, A. Kolańczuk, Cmentarz prawosławny na Woli w Warszawie. Groby ukraińskie. Przewodnik, Warszawa 2002;
Микола Коваль-Медзвецький, Енциклопедія Сучасної України;
Микола Коваль-Медзвецький, strona w Wikipedii