Olga Laskowska

Ольга Лясківська

Transkrypcje nazwiska:

Zawód / tytuł:

Nauczycielka

Grupa społeczna:

działacze społeczni, inteligencja

Miejsce narodzin:

Data narodzin:

27.8.1906.

Data śmierci:

27.2.1983.

Czas pochówku:

po 1947

Dane związane z nagrobkiem

Tekst inskrypcji (brzmienie oryginalne):

OLGA
LASKOWSKA
UR. 27.VIII.1906
27.II.1983

Rok powstania grobu:

Autor projektu:

Charakter grobu:

mogiła zbiorowa

Rodzaj grobu:

lastriko

Opis elementów grobu:

Grób lastrykowy z pionową tablica inskrypcyjną oraz zdjęciami.

Opis otoczenia grobu:

Trawnik.

Nota biograficzna:

Wieloletnia działaczka USKT w Elblągu, nauczyciel języka ukraińskiego, pochowana wraz z Władysławem Łaskowskim, Kateryną Łaskiwską, Leonem Łaskiwskim i Jadwigą Pastuszak, nauczycielka języka ukraińskiego i rosyjskiego, ukraińskiej kultury i oświaty w Polsce. Pionier ukraińskiej działalności społeczno-kulturalnej i pedagogicznej w Elblągu. Organizator występów chóralnych i dziecięcych, wieloletni działacz oddziału Ukraińskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego w Elblągu.Olga Laskowska studiowała w seminarium nauczycielskim. W 1925 roku w Jaworowie pod Lwowem zdała egzaminy dojrzałości. Po ukończeniu szkoły przez 4 lata musiała szukać pracy. Dopiero w 1929 roku pod Białymstokiem we wsi dostała posadę nauczycielki w Germanówce. W 1942 r. przeprowadziła się do brata w obwodzie tarnopolskim. Po zakończeniu wojny wyjechała do Wrocławia i tam organizowała szkoły, gdzie pełniła stanowiska kierownicze. W 1947 roku przeprowadziła się do Elbląga, gdzie pracowała w szkole nr 4. Po uzyskaniu wyższego wykształcenia pracowała jako nauczyciel języka rosyjskiego w szkołach średnich w Elblągu. Od samego początku swojej działalności w USKT w 1956 roku prowadziła chór wśród młodzieży. Próby odbywały się początkowo w budynku komitetu miejskiego partii, w którym mieściło się Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Po raz pierwszy chór wystąpił przed publicznością w 1958 roku. Tak naprawdę był to początek działalności USKT w Elblągu. W pewną marcową niedzielę 1958 roku mieszkańcy Elbląga i okolic zebrali się w małej sali zakładów „Tor”, aby uczcić pamięć Tarasa Szewczenki. Było to pierwsze święto Szewczenki poza obrębem powiatu. Mieszkała w Elblągu wraz ze swoją siostrą Kateryną, pochodzącą z Krakowa, przy ulicy Falata 5.W latach 60 ub. stulecia Laskowska założyła pierwszy w mieście ośrodek nauczania języka ukraińskiego, który mieścił w pomieszczeniu USKT. Obecnie jest to Grobla Świętego Jerzego. Była pierwszą nauczycielką języka ukraińskiego w mieście. Olga Laskowska uczyła dzieci Wasyla Milczaka i innych przedstawicieli ukraińskiej społeczności Elbląga. Co roku przygotowywała dzieci do konkursów rysunkowych, recytatorskich i wokalnych. Cały swój wolny czas poświęcała młodym ludziom. Lekcje prowadziła w każdy wtorek i sobotę, pracowała jako wolontariuszka do czasu wyjazdu do Krakowa. W latach 1971-74 po powrocie do Elbląga, ponownie uczyła  dzieci języka ukraińskiego w pomieszczeniu USKT przy ul. Teatralnej 20.

______________________________________________________

Багаторічнa діячка УСКТ в Ельблонгу, вчителька української мови, похована разом з Владиславом Лясковським, Катериною Лясківською, Леоном Лясківським та Ядвігою Пастушак,  вчитель української і російської мови, діяч української культури та освіти в Польщі. Піонер української суспільно-культурної та педагогічної діяльності у Ельблонгу. Організатор хору та дитячих виступів, багаторічна діячка відділу Українського суспільно-культурного товариства в Ельблонгу.

Ольга Лясківська навчається у вчительській семінарії. У 1925 р. у Яворові біля Львова складає іспити на атестат зрілості. Після закінчення школи їй довелося 4-роки шукати роботи. Лише в 1929 р. під Білостоком у с. Германувка вона отримала посаду вчителя. У 1942 р. Ольга переїжджає до брата на Тернопільщину. У час війни теж вчителює. Після закінчення війни вона їде на Вроцлавщину та організовує там школи, де займає керівні посади. У 1947 р. Ольга Лясківська переїжджає до Ельблонга, де працює у школі № 4.

Після здобуття вищої освіти працює викладачем російської мови в середніх школах Ельблонга[1]. В УСКТ від самого початку його діяльності в 1956 р. Організовує серед молоді хор. Проби спочатку проходили в будівлі міського комітету партії, в якому містилося товариство польсько-радянської дружби. На цей час Ольга Лясківська була викладачкою російської мови з фінансового технікуму. Згодом, проби перенесли до зали фінансового технікуму. Хор вперше виступив перед публікою в 1958 р. з Шевченківським концертом. Фактично, то був початок діяльності УСКТ в Ельблонгу В одну з неділь березня 1958 р. у невеликій залі заводу «Тор» зібралися люди з Ельблонга і околиць щоб вшанувати пам’ять  Тараса Шевченка. Було то перше Шевченківське свято не території повіту[2].

Завод Тор — це заклад технічної обслуги  рільництва (сільського господарства). Він розміщувався між вул. Грюнвальдською та  Пасленською   Мешкала в Ельблонгу разом з сестрою Катериною, яка була з Кракова, на вулиці Фалата/ 5 на першому поверсі в еркері, висунутому на південь[4]. У 1960-х рр. Лясківська засновує перший у місті пункт навчання української мови, який знаходився в першій садибі УСКТ на тодішній вулиці 21 жовтня, 16. Наразі це вул. Гребля св. Юрія (Grobla Świętego Jerzego). Вона ж є першим вчителем української мови у місті. Ольга Лясківська, зокрема вчила дітей Василя Мільчака та інших діячів української громади Ельблонга. Кожного року вона готувала дітей до дитячих  конкурсів малюнку, декламації та співу, які відбувалися в Ельблонгу.

Весь свій вільний час присвячувала молоді. 09.04.1970 р. відкрито пункт навчання української мови при початковій школі № 4 по вул. Міцкевича в Ельблонгу. Уроки велися від 16 години в кожний вівторок та суботу. Вчителювати погодилася Ольга Лясківська, як волонтер, до її від’їзду до Кракова. Станом на 1971-74 рр. Ольга Лясківська знову викладала українську мову по п’ятницям в хронологічно другій світлиці УСКТ на вул. Театральна 20, кв. 1 в Ельблонгу.

Dane cmentarza:

Cmentarz Rakowicki w Krakowie

Województwo: Małopolskie

Powiat: Krakowski

Gmina: Kraków

Miejscowość: Kraków

Adres pocztowy: Rakowicka 26, 31-510 Kraków

Plan cmentarza

Numer Kwatery, numer alei i grobu:

kwatera LXXIII, rząd 8, miejsce 14, (50.076463, 19.952473)

Opis cmentarza:

Najstarsza nekropolia Krakowa, założona w 1801-2 r. na terenie podmiejskiego wówczas folwarku Bosackiego, w związku z wydanym zakazem pochówków na dotychczas istniejących cmentarzach przykościelnych w obrębie miasta. Teren wykupiły od zakonu Karmelitów Bosych władze austriackie, a koszt urządzenia cmentarza pokryło miasto Kraków i okoliczne gminy. Pierwszy pogrzeb miał miejsce w styczniu 1803r. Apolonii z Lubowieckich Bursikowej, zmarłej 15 I 1803 r. osiemnastoletniej mężatki. Pierwotny grób Bursikowej nie przetrwał, jednak w 1865 r. odpisana została z niego inskrypcja. W styczniu 2003 r., gdy obchodzono 200-lecie założenia nekropolii, odtworzono ową płytę, której poświęcenia dokonał Franciszek Macharski. Nazwa cmentarza pochodzi od nazwy drogi (obecnie ulicy Rakowickiej) wiodącej do odległej o 2 km wsi Rakowice. Cmentarz Rakowicki był kilkakrotnie powiększany (w 1863, 1885 i 1933 r.), a w jego obręb włączono także założony w pobliżu w 1920 cmentarz (wojskowy). Najstarsza część Cmentarza Rakowickiego została rozplanowana w 1839 r. przez znanego architekta Karola Kremera, jako charakterystyczny plan bramy - symbol przejścia od doczesności do wieczności. W centralnym punkcie tego właśnie założenia wzniesiono w latach 1861-62 r. kaplicę (na miejscu wówczas istniejącej drewnianej) p.w. Zmartwychwstania Chrystusa Pana, ufundowaną, a później ofiarowaną miastu przez rodzinę bankierów krakowskich - Ludwika i Annę Helclów. Nekropolia jest miejscem pochówku krakowian, zarówno zwykłych obywateli miasta, jak i tych zasłużonych: twórców kultury, naukowców, przedstawicieli znanych rodów, działaczy niepodległościowych, politycznych i społecznych, uczestników ruchów niepodległościowych, powstań, obu wojen światowych i innych. Cmentarz Rakowicki jako pomnik kultury narodowej, miejsce spoczynku wielu zasłużonych osób, a także wartościowy zespół zabytków sztuki nagrobnej, został w 1976 r. decyzją Urzędu Miasta Krakowa wpisany do rejestru zabytków (nr rejestru A-584). Część nagrobków jest dziełem znanych architektów, m.in. Teofila Żebrawskiego, Feliksa Księżarskiego, Sławomira Odrzywolskiego, Jakuba Szczepkowskiego, a także rzeźbiarzy: Tadeusza Błotnickiego, Wacława Szymanowskiego, Karola Hukana i innych. Cmentarz zajmuje powierzchnię prawie 42,18ha, której znajduje się ok. 75 tys. grobów. Wojskowa część cmentarza przy ul. Prandoty została utworzona w 1920 r. na terenie dawnego placu ćwiczeń saperów jako prostokąt podzielony na 10 kwater. Pierwszymi chowanymi tu osobami byli zmarli w wyniku ran lub chorób żołnierze i oficerowie Wojska Polskiego i członkowie ich rodzin. Znajduje się tam m.in. pomnik żołnierzy Armii Kraków tu pochowanych. Pomnik odsłonięto w 1990 r., trzy lata później złożono przy nim 52 urny z ziemią z pól bitewnych Armii Kraków oraz z Katynia, Ostaszkowa i Miednoje. Odrębne kwatery mają tutaj żołnierze niemieccy. Krakowską młodzież, poległą w latach 1914-1920 upamiętnia pomnik wystawiony w 1926 r. Własną kwaterę mają także żołnierze Armii Czerwonej. Przeniesiono do niej w 1997 r. groby spod Barbakanu. Prostotą założenia wyróżnia się tutaj kwatera lotników brytyjskich. Miejscem najczęściej odwiedzanym jest grób rodziców papieża Jana Pawła II - Emilii z Kaczorowskich i Karola Wojtyły oraz brata papieża - Edmunda Wojtyły. Pobyty Jana Pawła II na Cmentarzu Rakowickim i jego modlitwę przy grobie najbliższych upamiętnia odsłonięty w dniu 9 kwietnia 2005 r. pomnik wykonany przez prof. Czesława Dźwigaja, zrealizowany staraniem ZCK. Pomnik został artystycznie odlany w brązie, przedstawia Jana Pawła II z dłońmi trzymającymi różaniec wspartymi na klęczniku. Cyt. za: https://www.zck-krakow.pl/13/graveyards/2/cmentarz_rakowicki

Źródła: