Wsewołod Zmijenko

Всеволод Змієнко

Transkrypcje nazwiska:
Zawód / tytuł:

generał chorąży armii URL

Grupa społeczna:

wojskowi

Miejsce narodzin:

Odessa

Data narodzin:

16.1.1886

Data śmierci:

30.10.1938

Czas pochówku:

1918 -1939

Dane związane z nagrobkiem

Tekst inskrypcji (brzmienie oryginalne):

[Tekst na płycie nagrobnej:]
ГЕН. ШТАБУ ГЕНЕРАЛ ХОРУНЖИЙ ВСЕВОЛОД ЄФИМОВИЧ ЗМІЄНКО ШЕФ ШТАБУ РІЗНИХ ДИВІЗИЙ УНР VІ ДИВІЗІЇ КОРПУСУ СІЧОВИХ СТРІЛЬЦІВ ОБОРОНИ ЗАМОСТІЯ 1920 1886–1938

[Tekst na tabliczce na krzyżu wojskowym:]
ГЕН. ШТАБУ ГЕН.–ХОРУНЖИЙ АРМІЇ УНР ВСЕВОЛОД ЄФІМОВИЧ ЗМІЄНКО 1886–1938

Tekst inskrypcji (tłumaczenie):

GEN. SZTABU GENERAŁ CHORĄŻY WSEWOŁOD JEFIMOWICZ ZMIJENKO SZEF SZTABU RÓŻNYCH DYWIZJI URL IV DYWIZJI KORPUSU SICZOWYCH STRZELCÓW OBRONY ZAMOŚCIA 1920 1886–1938
GEN.SZTABU GEN.–CHORĄŻY ARMII URL WSEWOŁOD JEFIMOWICZ ZMIJENKO 1886–1938

Rok powstania grobu:

Autor projektu:

Charakter grobu:

mogiła pojedyncza

Rodzaj grobu:

beton

Opis elementów grobu:

Betonowe obramowanie grobu oraz pionowy krzyż wojskowy na podstawie. Na krzyżu tabliczka z inskrypcją oraz tryzub z brązu i foto generała. Pozioma płyta kamienna z inskrypcją.

Opis otoczenia grobu:

Nota biograficzna:

Ukończył Junkierską Szkołę Piechoty w Odesie i Akademię Sztabu Generalnego w Petersburgu. Był uczestnikiem I wojny światowej. Po upadku caratu i powstaniu w Kijowie Ukraińskiej Centralnej Rady i Ukraińskiego Klubu Wojskowego im. Hetmana Pawła Połubotki oraz przeprowadzeniu w Kijowie w maju 1917 roku Ogólnoukraińskiego Zjazdu Wojskowego zalecającego tworzenie narodowej armii ukraińskiej, brał udział w powołaniu jej pierwszych jednostek.
Został szefem sztabu zorganizowanej w Odessie Dywizji Hajdamackiej, po czym komendantem Ukraińskiego Odeskiego Okręgu Wojskowego. W marcu 1918 roku został szefem sztabu 8. Korpusu Chersońskiego, jesienią tego roku dowodził Południowo-Wschodnią grupą wojsk ukraińskich w rejonie Odessy.
Po utworzeniu z jeńców armii austriackiej Korpusu Strzelców Siczowych dowodzonych przez płk. Jewhena Konowalca, został szefem jego sztabu. Od lipca 1919 roku Korpus Strzelców Siczowych, będąc w składzie Armii URL, walczył przeciwko wojskom Denikina, wojskom bolszewickim, a także wojskom polskim. W listopadzie 1919 roku, W. Zmijenko zachorował na tyfus i trafił do niewoli polskiej. Na początku 1920 roku, w rezultacie realizacji polsko-ukraińskiej deklaracji pokojowej z 2 grudnia 1919 roku, brał udział w organizacji jednostek armii ukraińskiej formowanych spośród ukraińskich jeńców wojennych. Został skierowany do Łańcuta, aby objąć funkcję szefa sztabu Dywizji Siczowej (późniejszej 6.) organizowanej przez jej przyszłego dowódcę, wówczas pułkownika – Marka Bezruczkę.
W marcu 1920 roku, ze względu na epidemię tyfusu, wraz z około dwoma tysiącami żołnierzy został skierowany do drugiego punktu organizacyjnego oddziałów ukraińskich w Brześciu n. Bugiem. Po rozpoczęciu Wyprawy Kijowskiej, przebywał wraz z dywizją na froncie w składzie 3. Armii WP. Jako szef sztabu miał duże zasługi w przygotowaniu obrony Zamościa w końcu sierpnia 1920 roku przed zdążającymi pod Warszawę oddziałami armii konnej Budionnego. W ciągu czterech dni i nocy opracowany przez kierowany przez jego sztab plan obrony, realizowany przez kureń (batalion) inżynierski 6. Dywizji, z zaangażowaniem do pracy około pięciu tysięcy mieszkańców Zamościa i okolic, został w pełni wykonany. W tym krótkim czasie udało się stworzyć silną linię obrony, składającą się z zapór z drutu kolczastego i stanowisk karabinów maszynowych do prowadzenia ognia krzyżowego. Umocnienia te wspierane obroną działającymi na jej skrzydłach pozostałymi jednostkami 6. Dywizji spowodowały, że po kilkudniowych walkach armia Budionnego została zmuszona do odwrotu.
Po tej udanej obronie Zamościa 6. Siczowa dywizja została włączona do składu armii URL i brała nadal udział w walkach z wojskami bolszewickimi, aż do podpisania 12 października 1920 roku przez Polskę preliminariów pokojowych z Rosją sowiecką. Po kilkutygodniowych samodzielnych walkach z bolszewikami 21 listopada 1921 roku armia ukraińska wraz 6. Dywizją i jej sztabem została internowana w Polsce. W tym czasie Wsewołoda Zmijenkę awansowano do stopnia generała chorążego. Przebywał on w obozach dla internowanych w Aleksandrowie Kujawskim, w Strzałkowie k. Słupcy i w Szczypiornie k. Kalisza, gdzie był jednym z inicjatorów działalności kulturalno-oświatowej oraz realizatorem systemu szkolenia i doskonalenia w sztuce wojennej żołnierzy i kadry oficerskiej przebywających w obozach. W obozie w Kaliszu należał do grupy stałych wykładowców Akademickich Kursów Sztabu Generalnego Armii URL. Był pierwszym zastępcą przewodniczącego tymczasowego zarządu Ukraińskiego Towarzystwa Wojskowo-Historycznego, powołanego w 1925 roku przy Stanicy Ukraińskiej w Kaliszu., a następnie należał do Kolegium Redakcyjnego Materiałów do historii wojska ukraińskiego „Za derżawnist’” (O państwowość).
W trakcie likwidowania obozów dla internowanych, W. Zmijenko przyjechał w 1923 roku do Warszawy i zamieszkał przy ul. Kruczej.
Po przewrocie majowym, w porozumieniu ze Sztabem Głównym Wojska Polskiego i za zgodą Józefa Piłsudskiego, powołany został tajny sztab ministra spraw wojskowych emigracyjnego rządu URL, który miał swą siedzibę w Warszawie. Wsewołod Zmijenko został kierownikiem sekcji wywiadu i kontrwywiadu.
Równocześnie z pracą w sztabie, aktywnie pracował w ukraińskich organizacjach społecznych. Przez kilka kadencji był członkiem Ukraińskiego Komitetu Centralnego. W marcu 1936 roku został wybrany przewodniczącym Warszawskiego Oddziału UKC, a następnie Ukraińskiego Towarzystwa Wojskowo-Historycznego i członkiem kolegium redakcyjnego jego organu Za Derżawnist´ oraz wojskowego pisma historyczno-wojskowego Tabor. Wchodził w skład Rady Krzyża Symona Petlury.

Dane cmentarza:

Cmentarz prawosławny na Woli w Warszawie

Województwo: Mazowieckie

Powiat: miasto na prawach powiatu

Gmina: m. st. Warszawa, dzielnica Wola

Adres pocztowy: ul. Wolska 138/140, 01-126 Warszawa

Plan cmentarza

Numer Kwatery, numer alei i grobu:
Kw. 36 – 4 – 32

Opis cmentarza:

Cmentarz prawosławny w Warszawie (ul. Wolska 138/140) to główna nekropolia prawosławna w stolicy Polski. Swym kształtem przypomina prostokąt ulokowany między ulicami: Wolską, Redutową, Pustola i Elekcyjną. Teren cmentarza w momencie jego założenia został podzielony na cztery części (potem dodano piątą), co pozwoliło zorganizować pochówki według hierarchii społecznej zmarłego. Współczesna powierzchnia obiektu to ok. 13,3 ha. Więcej: https://ukrainskanekropolia.org/cmentarz-prawoslawny-na-warszawskiej-woli/

Źródła:

R. Szagała, A. Kolańczuk, Cmentarz prawosławny na Woli w Warszawie. Groby ukraińskie. Przewodnik, Warszawa: Wydawnictwo Wektor 2002
Lit.: Енциклопедія українознавства, Львів 1994, т. 3, с. 835;
За незалежність 1939, № 1/2, с. 27;
О. Колянчук, М. Литвин, К. Науменко,
Генералітет українських визвольних змагань, Львів 1995, с. 157–158;
R. Szagała, Wsewołod Zmijenko, Gazeta Wyborcza, 17 grudnia 1998;
Я. Тинченко, Офіцерський корпус Армії Української Нaродної Республіки
(1917–1921), кн. І, Київ 2007;
Всеволод Змієнко, strona w Wikipedii;
Офіцерський корпус Армії Української Народної Республіки (1917—1921). Книга 1