Herasym Draczenko

Герасим Драченко

Transkrypcje nazwiska:

Herasym Drachenko

Zawód / tytuł:

sotnyk armii URL

Grupa społeczna:

wojskowi

Miejsce narodzin:

wieś Orłówka, powiat hajsynowski na Podolu

Data narodzin:

4.3.1891

Data śmierci:

13.12.1938

Czas pochówku:

1918 -1939

Dane związane z nagrobkiem

Tekst inskrypcji (brzmienie oryginalne):

СОТНИК АРМІЇ УНР ГАРАСИМ ДРАЧЕНКО 1891–1931

Tekst inskrypcji (tłumaczenie):

SETNIK ARMII URL HARASYM DRACZENKO 1891–1931

Rok powstania grobu:

Autor projektu:

Charakter grobu:

mogiła pojedyncza

Rodzaj grobu:

ziemny z krzyżem drewnianym

Opis elementów grobu:

Obramowanie grobu, z 4 miejscami na znicze. Z podstawy krzyża wojskowego usunięto (zniszczono) płytę z inskrypcją. Na krzyżu umieszczono tabliczkę z emaliowanej blachy z informacją o osobie pochowanej (podano mylną datę śmierci) oaz tryzub z bronzu.

Opis otoczenia grobu:

Nota biograficzna:

Szkołę powszechną ukończył w 1903 r., po czym wyjechał do Kijowa, gdzie ukończył szkołę średnią.
W 1911 roku wstąpił do Junkierskiej Szkoły Piechoty w Czuhujewie, którą ukończył w lipcu 1914 r. w stopniu podporucznika armii rosyjskiej i od razu wyruszył na front austriacki w szeregach 74. Stawropolskiego Pułku Piechoty. 31 listopada 1914 roku dostał się do niewoli austriackiej, w której przebywał do 1918 roku.
Po powrocie z niewoli 27 sierpnia 1918 r. wstąpił do armii ukraińskiej. Został mianowany adiutantem 4. pułku 1. Dywizji Strzelecko-Kozackiej, a na początku września tego roku wyjechał na front bolszewicki.
W listopadzie 1918 r. brał udział w walkach z oddziałami hetmana Pawła Skoropadskiego jako naczelnik wydziału operacyjnego sztabu dywizji. Prawie cały 1919 rok walczył na froncie bolszewickim i denikińskim.
W końcu grudnia 1919 r. został oddelegowany do Polski. Pracował w Sekcji do Spraw Jeńców Wojennych Ukraińskiej Misji Dyplomatycznej w Warszawie. Prowadził intensywne działania w obozach jenieckich w Dąbiu, Wadowicach, Łańcucie i innych związane z naborem oficerów i żołnierzy do armii ukraińskiej przed wyprawą kijowską wiosną 1920 roku. Brał czynny udział w organizowaniu i formowaniu 6. Dywizji Siczowej w Łańcucie i Brześciu, a także innych oddziałów pomocniczych. Po wyjściu 6. Dywizji Siczowej na front kijowski, zgodnie z decyzją władz wojskowych RP, zorganizował z upoważnienia Ukraińskiej Nadzwyczajnej Misji Dyplomatycznej w Warszawie Zborną Stację Powracających Żołnierzy Ukraińskich w Łańcucie i nadzorował przebieg pracy szkoleniowej.
W 1921 r. H. Draczenko został mianowany sotnikiem /kapitanem/ ze starszeństwem od 1 października 1918 roku. Po zawarciu 18 marca 1921 roku traktatu brzeskiego i likwidacji Ukraińskiej Misji Wojskowej pozostał w Warszawie jako osoba prywatna.
W czerwcu 1921 r. poślubił Jadwigę Woźniak. W jesieni tegoż roku rozpoczął studia na Wydziale Finansowo-Ekonomicznym Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie. Dyplom ukończenia studiów uzyskał w październiku 1924 roku. Mieszkał w Milanówku k. Warszawy w willi Solarków.
Po studiach zatrudnił się w firmie ekspedycyjnej “Polski Lloyd” w charakterze pomocnika deklaranta celnego (dane ze stycznia 1928 r.).
W organie prasowym UKC „Za Nezałeżnist’” („O niepodległość”) zamieszczono nekrolog H. Draczenki. Nawiązano w nim do trudnych lat 1923 – 1924, kiedy to emigracja nie była zorganizowana, a ogólne położenie polityczne nie sprzyjało sprawie ukraińskiej. W tych trudnych warunkach rząd URL zdecydował się zachować tradycje państwowe. Utworzony w sierpniu 1923 roku na I Zjeździe delegatów Ukraiński Komitet Centralny, bez żadnych środków przystąpił do pracy organizującej ukraińską emigrację polityczną w Polsce. Niewielu ludzi podtrzymywało wtedy Centrum Państwowe URL w tej trudnej pracy. W śród nich znajdował się Herasym Draczenko. Był wówczas studentem Szkoły Nauk Politycznych. Wywarł pozytywny wpływ na pracę Ukraińskiej Studenckiej Hromady w Warszawie, która była jedną z pierwszych organizacji lojalnie współpracujących z UCK. Uczestniczył w pracy Klubu Ukraińskiego w Warszawie. Był organizatorem pierwszego ukraińskiego chóru w Warszawie i jego dyrygentem.
Zmarł w Warszawie. Pogrzeb odbył się 17 grudnia 1938 r. W pogrzebie wzięły udział ukraińskie organizacje z Zarządem Głównym UKC na czele. Nabożeństwo żałobne i uroczystości pogrzebowe odprawił ks. Martyn Wołkow w asyście dwóch miejscowych księży. Śpiewał chór pod dyrekcją Serhija Sołohuba. Mowę pożegnalną w imieniu Zarządu Głównego UKC wygłosił jego przewodniczący Mikołaj Kowalski.

Dane cmentarza:

Cmentarz prawosławny na Woli w Warszawie

Województwo: Mazowieckie

Powiat: miasto na prawach powiatu

Gmina: m. st. Warszawa, dzielnica Wola

Adres pocztowy: ul. Wolska 138/140, 01-126 Warszawa

Plan cmentarza

Numer Kwatery, numer alei i grobu:
Kw. 48 – 8 – 29

Opis cmentarza:

Cmentarz prawosławny w Warszawie (ul. Wolska 138/140) to główna nekropolia prawosławna w stolicy Polski. Swym kształtem przypomina prostokąt ulokowany między ulicami: Wolską, Redutową, Pustola i Elekcyjną. Teren cmentarza w momencie jego założenia został podzielony na cztery części (potem dodano piątą), co pozwoliło zorganizować pochówki według hierarchii społecznej zmarłego. Współczesna powierzchnia obiektu to ok. 13,3 ha. Więcej: https://ukrainskanekropolia.org/cmentarz-prawoslawny-na-warszawskiej-woli/

Źródła:

R. Szagała, A. Kolańczuk, Cmentarz prawosławny na Woli w Warszawie. Groby ukraińskie. Przewodnik, Warszawa 2002;
Герасим Драченко, strona w Wikipedii